Barbamama

Na een rits onderzoeken, bloed prikken, consultaties, gevulde potjes en narcoses zijn we alweer een aantal stappen verder.
Even terugspoelend naar waar we vorige keer gebleven waren…

(of lees de vorige blog gewoon nog even)

Welterusten!

In een groen t-shirt op een operatietafel. Wachtend op de narcose. Wetende dat je er straks niet zo charmant bij ligt als nu. Maar gelukkig merk je daar niks van. De bedoeling van deze hele verkleedpartij is achterhalen of de gesloten eileider inderdaad dicht zit. Daarnaast wil Dokter V. graag zien of er andere aanleidingen zijn voor het uitblijven van een tweede zwangerschap.

IJs

Het voordeel van zo’n narcose is dat je ligt te slapen voordat je het weet. Wakker worden duurt even, vooral in combinatie met een dosis morfine. Het rare is dat artsen toch denken dat het moment van wakker worden ideaal is om even te bespreken hoe de operatie ging. Gelukkig is Dokter V. altijd lekker cryptisch en weet ik dat we 7 dagen later een afspraak hebben staan. Dus dat verhaal komt later wel. Dolblij met het ijsje wat een verpleger langs brengt (suiker!) probeer ik niet weer in slaap te vallen.

Sterretjes

Na zo’n operatie mag je al snel terug naar de afdeling. Daar ben ik al weer redelijk energiek, wat eten en een paar eclectic59 mails beantwoorden gaat best. Op het moment dat ik naar huis mag, in rolstoel want dat hoort blijkbaar, zien we toch wel heel veel sterretjes. Of eigenlijk, alleen ik zie al die sterretjes. Leuk, lachend in rolstoel naar de lift, en zwetend  en lijkwit in rolstoel weer terug rollen. Grapje zusters, ik blijf toch liever nog even in het ziekenhuisbedje liggen…

Barbapapa

Zo’n kijkoperatie gaat me toch niet in de koude kleren zitten. Over kleren gesproken, het is overduidelijk dat ik deze niet aan had tijdens de operatie. Mijn hele buik, rug en kruis-regionen zijn roze. Knalroze. Want ziekenhuisjodium is roze. Het thuisfront vind dit een feestje. Wie wil er nou niet een Barbapapa als mama? Er wordt dan ook vol bewondering gekeken naar de “roze-middenzone” van mijn lijf. Raar alleen dat er ook 2 roze handafdrukken rondom mijn enkels zitten… Maar goed dat je in zo’n diepe slaap ligt en niet doorhebt dat de dokter met zijn roze handen je even bij de enkels vastpakt.

Bed – Douche – Bed

Een kleine week van bed naar douche (dat roze is best hardnekkig) en weer terug in bed is best vermoeiend. Op twee kleine littekens na is er na die week weinig te zien (op een verwassen roze lijf na…) van de kijkoperatie. Vraag me niet een stukje te rennen, want conditie-wise voel ik me een aangespoelde (roze) walvis. Maar dat komt wel weer goed. Als we er zin in hebben. Nu eerst maar eens naar buiten en natuurlijk horen wat Dokter V. ontdekt heeft!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *