Na twaalf dagen en 36 balletjes vol hormonen is het dan eindelijk zover. Even vergeten wat er precies “zover” is? Lees dan de laatste blog nog een keertje..

Op D-Day moet ik me in het Ziekenhuis melden voor een sessie bloedprikken. Plassen op een staafje is er niet bij in dit stadium, dat is blijkbaar voor amateurs. Die staafjes hebben de afgelopen twee jaar ook geen goed nieuws gebracht, dus we zijn er niet heel rouwig om.

Wachten op de uitslag

Gelukkig is bloedprikken, na al die naalden, niet meer mijn worst-nightmare. Heeft dit hele avontuur in ieder geval iets opgeleverd… Dus er worden wat buisjes gevuld, stickers geplakt en ik mag weer op huis aan, want over vier uur belt de fertiliteitskliniek met de uitslag. In plaats van naar  huis ga ik maar aan het werk. Tip voor iedereen die op een uitslag wacht: werken is nou niet het slimste idee. In theorie lijkt het heel verstandig. Want er is afleiding en je moet toch iets doen. Thuis ga je toch maar lopen ijsberen. Maar helaas, op kantoor kun je ook prima ijsberen. Vier tripjes naar de koffiehoek, 36 mobiele telefoon checks, een lange WhatsApp conversatie met BFF en 2 e-mails verder… maar helaas nog geen nieuws. En ook weinig productiviteit.

Geen nieuw is goed nieuws?

Rond lunch-tijd gaat dan eindelijk de telefoon. Sprintend naar de buitenlucht, je wilt immers niet ten overstaan van je collega’s in brullen uitbarsten, neem ik op. Er is nieuws: “het was erg druk in het laboratorium, dus of ik nog even twee uurtjes wil wachten?”. Ze belt echt vandaag nog terug… Top. We werken nog wel even door.

Na zes uur wachten…

Om 16.00 verschijnt de eindelijk poli fertiliteit in het beeldscherm van m’n telefoon. Er volgt een soort van intro van de verpleegkundige in kwestie (waarom?) maar dan eindelijk de zin (en veel tromgeroffel): “Ik heb goed nieuws voor jullie…”. Het bloedonderzoek is positief, de destijds 8-cellige embryo heeft zich ingenesteld in mijn baarmoeder (zie je wel, heel gastvrij!). Yay! Het is gelukt, nu nog even de echo afwachten over 2 weken. De check of het hartje klopt en of onze Mini zich op de juiste plek heeft ingenesteld. Maar eerst gaan we op vakantie. Wennen aan dit bizarre, mooie, nieuws!

 

** Inmiddels zijn we (of eigenlijk ik, mannen kunnen namelijk niet zwanger worden) bijna 14 weken zwanger. We willen iedereen heel erg bedanken voor alle lieve berichtjes, het toejuichen in wachtweken en natuurlijk ook de positieve vibes als het even tegenzat!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *