Mijn Lijf!

Er moet me iets van het hart. Iets wat me al een tijdje opvalt. Iets dat ontstaan is na mijn bevalling. Iets best gênants. Voor de bevalling gebeurde het namelijk niet. Maar op de een of andere manier is na zo’n bevalling alle schaamte weg…

Het heeft niks met mijzelf te maken hoor. Want ik zou dat nooit doen. Althans, niet bij iedereen. Het is namelijk zo dat sinds ik bevallen ben, mensen de neiging hebben om ongegeneerd naar mijn lijf te informeren. En dan bedoel ik niet naar mijn prachtig glanzende haar of subtiel bruin kleurtje op mijn gezicht (ahum), maar naar dingen die je normaal alleen met je besties bespreekt.

Nu denkt de buurvrouw van 3 hoog achter opeens de bevallingsverhalen van alle vier haar kinderen aan me op te kunnen dringen. Of te vragen naar die van mij. Was het een zware bevalling? Hoe is het nu dan… daar beneden?

En laatst op een terras wilde een wildvreemde weten of ik eigenlijk borstvoeding gaf. Het lijkt wel of als je moeder bent geworden, anderen je lijf als een soort groot gemeengoed zien waar we het met z’n állen over mogen hebben. Erger nog: waar we met z’n allen over mogen beslissen. Want iedereen lijkt precies te weten wat je vooral wel en vooral niet moet doen. Nou ik ben er klaar mee. Geef me mijn lijf terug. We gaan het er níet meer met z’n allen over hebben. We gaan er níet meer met z’n allen over beslissen. Het is mijn lijf!

… Maar als iemand tips heeft tegen een blaasverzakking, over het afbouwen van borstvoeding óf over hoe ik zo snel mogelijk van m’n zwangerschapskilo’s afkom… Dan hoor ik het graag.

XO

Jolien

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *