Stofzuigend spacen op valium!

Voor de eicelpunctie prikken we nog 1x een dubbele dosis Pregnyl. Klaar met de twee naalden op 1 avond voor nu. We hebben nog wel 1 vervelend onderdeel op het programma staan, namelijk de eicelpunctie.

Bij de punctie zuigen ze als het waren de follikels leeg waar de eicellen zich bevinden. Met behulp van een echokop en een lange naald aangeprikt en leeggezogen. Klinkt vreemd, is ook vreemd. Door dat mini stofzuigertje belanden ze in een glazen flesje dat in een mega koeltas staat. Alleen is deze koeltas niet koel, maar 37 graden. Het aanprikken van de follikels gaat niet altijd heel soepel, soms prik je mis of is het follikel wat eigenwijs en moet je harder prikken. Omdat het geheel niet pijnloos is, krijg je de nodige drugs.

En dan barst het feest los. ’s Ochtends voor de behandeling melden we ons eerst bij de VU in Amsterdam. Omdat Tergooi een streekziekenhuis is, voeren ze niet de gehele behandeling zelf uit. Voor het laboranten-gedeelte zijn we hier. Bob produceert zijn “goedje” in een kamertje dat je het gevoel geeft dat je terug bent in de jaren zeventig (inrichting en literatuur-wise). En ik mag een blauw pilletje nemen zodat ik me alvast kan ontspannen. Dat is ook wel nodig. Door de zenuwen zijn we 20 minuten te laat en al een keer teruggereden omdat het pilletje in een andere tas zit. Oeps…

Dat blauwe pilletje staat ook wel bekend als Valium. Ik mag er niet mee rijden en gezien we voor de punctie naar Tergooi moeten, brengt Bob me die kant op. Onderweg doet het pilletje z’n werk. De hele wereld is trage poep. Maar dan letterlijk. Gelukkig zit de A1 dicht (bofkonten), dus heb ik even tijd om hieraan te wennen. Maar uit een auto stappen terwijl al je spieren liever languit in de Chill-modus gaan is bijzonder. Gierend van het lachen en zo high als een goudvis rollen we de lift uit. Gelukkig komen er meer drugs aan te pas en prikt de verpleegkundige nog een goedje in m’n bil. Ready to go, kom maar op met die stofzuiger!

Na de punctie gaat Bob met de koeltas richting VU. Daar zullen ze tellen hoeveel eicellen er in de flesjes beland zijn. Ondertussen space ik hem in mijn ziekenhuisbedje. Met een gevulde koek. En thee. Spacend. Wachtend tot Bob me komt halen.

Eicellen en zaadcellen gaan in de VU in een soort van kas (broedstoof) en de natuur doet z’n werk. Op een glazen schaaltje. Binnen 2 dagen horen we hoeveel embryo’s er ontstaan zijn en kan er 1 teruggeplaatst worden waar hij/zij hoort —> in mijn gezellige baarmoeder (jaren negentig-stylo).

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *